Sınırsız görünen bu ihtiyaçların doyurulmadığı anlarda mı çıkıyor doyumsuzluk yoksa doğasında mı var insanoğlunun?

Gereksinimleri karşılandığında doyuma ulaşıyor mu insan?

Gereksinimler doğru zaman, doğru yer, doğru miktarlarda sağlanamadığında kişilik, kimlik sorunları çıkıyor.

Mevki, unvan, mide, cep ihtiyaçları karıştığında doyumsuzluk durdurulamaz oluyor.

Balıklar ve bebekler doyumsuzmuş. Balığa ne kadar verirseniz yiyor, doyduğunu anlamıyor(tecrübeyle sabittir),bebekler de süte hiç doymuyor.

Uzmanlar, aşırı şımartılan, her türlü gereksinimi sınırsız sağlanan çocukların bir zaman sonra kendilerini dünyanın merkezi olarak gördüklerini, bu davranışın da zaman içerisinde olumsuz davranışlar sergilemesine neden olduğunu; makul sınırlar içerisindeki gereksinimlerin karşılanmasının çocuğu mutsuz etmeyeceğini aksine mutlu edeceğini belirtmekte.

Büyük çocuklarda da bu tür davranışları gözlemlemekteyiz. İsteği karşılanmadığında, oyuncağı elinden alınan çocuk gibi hırçınlaşan, küsen, saldırganlaşan, direnen, direten, bencilleşen büyük çocuklar

Gazete haberlerine bakıyorum:”Dolmuş Bekleyen Kadını Kaçırdılar”,Liseli Kıza Şantajla Tecavüz”,”Öz Babasını Bıçakladı”,Sünni Gence Âşık Olan Kızını Öldürdü””Oğlunun Doğum Gününde Telle Boğuldu””İkinci Şarjörü Elinden Aldım”.Bunlar bir gazetenin ilk sayfa haberleri.

Mutlaka bu tür haberlerin nedenlerini ülkenin sosyologları, psikologları, toplum bilimcileri inceliyor, hangi açlığın giderilememesi, hangi doyumsuzluğun denetlenememesinden kaynaklandığını tespit edip çözüm yolları üzerine düşünce üretiyorlardır.

Kişilik gelişimi sağlam insanlar, sınırlarını da bilenlerdir. Mutlu ve huzurlu insanlar,”ötekini” nin de mutluluğu ve huzuru için çaba gösterebilenlerdir.